Deprywatyzacja religii -> publiczny charakter wielu religii we współczesnym świecie.
Typologia religii publicznych:
1)na poziomie państwa - Kościoły państwowe i narodowe
2)na poziomie społeczeństwa - ruchy religijne opierające się oddzieleniu od państwa, instytucje religijne domagające się rządów prawa
3)na poziomie społeczeństwa obywatelskiego - religie obywatelskie, publiczna interwencja grup religijnych
Religia od mobilizacji politycznej przechodzi do obrony wolności osoby ludzkiej. Kościół przekształca się z instytucji zorientowanej ku państwu w instytucję zorientowaną społecznie.
Źródła prywatyzacji religii:
- Ogólne dążenie do demobilizacji i prywatyzacji społeczeństwa obywatelskiego, gdy mija czas, w którym powinno ono występować np. przeciwko państwu totalitarnemu.
- Próby kontrolowania przez Watykan narodowych Kościołów katolickich
- Katolicyzm prywatną religią indywidualnego zbawienia
- Jeśli K. Katolicki chce pozostać uniwersalistycznym, musi akceptować społeczny i kulturowy pluralizm, na zewnątrz i wewnątrz Kościoła.
Warunki sprzyjające przejściu religii w nowoczesną sferę publiczną:
1)Przejście dotyczy religii mających publiczną, wspólnotową tożsamość
2)Funkcjonalna potrzeba
3)Współczesny globalny kontekst działania. Kiedy ideologie świeckie słabną lub upadają, religia powraca jako siła mobilizująca/integrująca.
Formy reprywatyzacji współczesnej religii:
1)mobilizacja w obronie tradycyjnego świata codzienności, przeciwko zmianom, działaniom państwa, czy rynku
2)Wkroczenie religii do sfery publicznej celem kwestionowania i spierania się z dwoma największymi systemami społecznymi
3)nacisk tradycyjnych religii na utrzymanie wspólnego dobra, przeciwstawienie indywidualizmowi
J. Casanova - religia wkracza do sfery publicznej. Należy uspokoić liberałów, którzy uważają, że religia powinna mieć swoje ograniczone miejsce. Religia może działać publicznie, ale musi pogodzić się z: dyferencjacją strukturalną i z wolnością jednostki.